آسیب‌شناسی وضعیت آمایش سرزمین

از منظر نهادی مشخص نبودن جایگاه آمایش در نظام برنامه ریزی، نبود نهاد اجرایی با اختیار و مسوولیت مشخص آمایش، تمرکز گرایی نظام اداری و سیاسی، فقدان پایش و نظارت، فقدان نهادهای منطقه ای، فقدان چارچوب قانونی مشخص سیاستگذاری و برنامه ریزی و ناتوانی قوانین و مقررات مبتنی بر نظام بخشی در پرداختن به موضوع آمایش به عنوان مهم ترین آسیب‌های موجود در این حوزه حائز اهمیت هستند.

از منظر فرایندی یکپارچه نبودن نظام برنامه ریزی و مدیریت توسعه در کشور، بلندمدت بودن ماهیت آمایش سرزمین و کوتاه بودن دوره‌های مدیریتی در کشور، ابهام در سبک و سطح رابطه افقی و عمودی نهادهای ملی، منطق های و محلی، تعدد، ناهماهنگی و تداخل وظایف نهادهای سیاستگذار و تصمیم گیر، محدود کردن آمایش سرزمین به افق های زمانی کوتاه و میان مدت و سیاستگذاری در قالب برنامه های 5 ساله و فشارهای سیاسی جهت اجرای طرح ها و پروژه های فاقد توجیهات اقتصادی و فنی بر خلاف توصیه های آمایشی جزو آسیب‌های کلی در زمینه آمایش سرزمین محسوب می‌شوند.

مهندس آرامی/ سخنران سلسله نشست‌های آمایش سرزمین