در نگاه لایهای و چند سطحی، مسئله تصویر مشترک از آینده، در لایه مبانی و جهانبینی مسئله پیشران ماست و از اهمیت بالایی برخوردار است. بدین منظور لازم است در همین لایه فکری و فرهنگی جستجو کنیم و تشخیص دهیم که کدام عوامل هستن که میتوان با برنامه ریزی برای آنها موجب تغییر در نتایج شد. مسائل حائز اهمیت در این مورد عبارتند از: الف) تبیین نظریه مبتنی بر جهان بینی سکولار و دینی و سیاستگذاری مبتنی بر آن و ب) افزایش توان معرفتی عموم مردم در مورد تصویر مشترک آینده که اگر ارتباط معرفتی بین آنها برقرار شود می توان مسائل را حل کرد. شاخص ارزیابی این موضوع نیز تغییر در سرمایه اجتماعی مردم است.
بازیگران دخیل در سیاستگذاری توسعه سرزمین از هفت دسته اصلی تشکیل میشود که هرکدام با نگاه بخشی، در خصوص سیاستگذاری توسعه موضعی را اتخاذ میکنند. جامع ترین و بهترین موضع، مختص به سیاستگذاران و برنامهریزان است که در سطح برنامه ریزی، به همه ابعاد توجه کرده اند. ایجاد اتحاد میان این هفت بازیگر، با برنامه ریزی مشترک به وقوع می پیوندد. یکی از نقش نهادهای میانجی، ایجاد همگرایی میان ذی نفعان است و نیز پر کردن فاصله میان نظر تا عمل. اندیشگاه ها به عنوان نهادهای میانجی در سیاستگذاری، بیش از 80 سال است که در جهان و حدود 20 سال است که در کشورمان ایفای نقش می کنند و به اتخاذ تصمیمات کارشناسی شده به همراه عمومیسازی سیاستها و مشروعیت و مقبولیتبخشی به آنها کمک میکنند.
دکتر عطاری/ سخنران سلسله نشستهای آمایش سرزمین
