ریشهای ترین مشکل ما در بحث آمایش، دوگانه ی حاکمیت و مردم است و مهمترین راه پیشرفت نیز «گفتگو» است. مشکل دیگر ما در بحث توسعه، هممعنا دانستن توسعه با توسعه اقتصادی و توسعه صنعتی و توسعه فناوری و توسعه علم است؛ تلقی توسعه به مثابه برنامهریزی و غلبه نگاه نئولیبرالیستی در سیاستگذاران و برنامهریزان دانستند و بیان کردند گزارهای به نام نظریه پایه توسعه نداریم و نباید وجود داشته باشد. تصویر مشترک از آینده باید توسط مردم و نه حاکمیت شکل گیرد و سیاستگذار ابزارهای رسیدن به آن خواست مردم را از میان راهحلهای علمی انتخاب کرده و اجرا نماید.
آنچه که در مورد توسعه به آن نیازمندیم، قواعد بازی توسعه است و نظریه علمی برای توسعه نمیتواند وجود داشته باشد. نظریه پایه توسعه خود متناقض است و توسعه از مشارکت و انتقاد میگذرد. علم به مثابه نظریه فهمیده نمیشود و به مثابه اجتماع علمی فهم میشود. آینده را حاکمیت نباید بنویسد و باید به بسط نهادهای مدنی مستقل توجه کنیم.
دکتر چاپرک/ سخنران سلسله نشستهای آمایش سرزمین
