دولت را نباید به صورت پدیده ای بدون تغییر فرض کرد. در حال حاضر ما به لحاظ کارکردی، با «نادولت» مواجه هستیم که باید اصلاحاتی در آن صورت بگیرد. هر نوع برنامهریزی، شامل برنامهریزی آمایش سرزمین، مستلزم شناخت و آمایش جامعه ایران است. ما جامعه ای متکثر هستیم که یک دولت کثرتگرا برای اداره آن اجتنابناپذیر است. باید به الگویی از آمایش بازگردیم که در آن تمامی ذینفعان و نیز تمامی سطوح جهانی، ملی و محلی دیده شوند و با دیگر لایه ها متعارض نباشند.
به منظور برون رفت از وضعیت فعلی نیاز به یک گسست داریم. لازم است در نگاهمان از دولتگرایی فاصله بگیریم. در میان انواع دولت ظرفیت ساز، تخصیصگر و تعاملی، لازم است ما به دولت تعاملی نزدیک شویم و البته دولتی ظرفیتساز که حداقل دخالت ها را در اداره کشور دارد و البته نیازمند جامعه مدنی کنشگر نیز هستیم.
دکتر دلاوری/ سخنران سلسله نشستهای آمایش سرزمین
